Jón Steinar Ragnarsson ('prakkarinn' á netinu) spurður að gefnu tilefni vegna níðstangar hans gegn kaþólsku kirkjunni

Gerir þú þér grein fyrir því, Jón Steinar Ragnarsson, að þróunarhjálp kaþólsku kirkjunnar er meiri en nokkurs ríkis hér á jörðu? Veiztu, að ef spítalar á hennar vegum eru allir taldir saman, eru þeir fleiri en spítalar nokkurs ríkis? Veiztu hve margar menntastofnanir hún rekur eða bara hve marga háskóla?

Þú missir þig alveg í innleggi hjá honum Kristni Theódórssyni hér á Moggabloggi. Þvílík fordæming! Ef kaþólska kirkjan hefur að þínu áliti verið grimmasta stofnun á jarðríki, er þá ekki eitthvað mikið að þinni skynsemishugsun? Aldrei heyrt um þjóðamorð nazista og Mongólanna, Khmer Rouge o.s.frv.? Er framferði kaþólsku kirkjunnar í Kanada þannig?! Eða bara á Íslandi árin 1000–1550?! Hve mörgum sinnum fleiri voru teknir af lífi samkvæmt lútherskum heldur en kaþólskum siðferðislögum hér á landi, hefurðu kynnt þér það? Hve mörgum var slagtað samkvæmt heiðnum reglum fyrir kristnitökuna (nýfædd börn borin út, menn vegnir í löglegum hólmgöngum, gamalmennum og þrælum hrint fyrir björg, völdum mönnum fórnað á blótsteinum)? Hvað gerðist í því efni EFTIR kristnitökuna?!

Ertu í alvörunni svona út úr kú í veröldinni sem þú átt heima í, Jón minn Steinar?

Hvað varðar munaðarleysingjahælin í Kanada og á Írlandi, sem þú nefndir í innleggi þínu, segðu mér: Var framferði þeirra, sem frömdu þar sína glæpi, eðlisólíkt eða á einhvern hátt snöggtum verra því, sem gert var hér á Íslandi á stöðum eins og Heyrnleysingjaheimilinu, Breiðavík, Kumbaravogi og Bjargi – og nú síðast í Árbót? Skrifaðu ritgerð um það, mér þætti hún fróðleg, og ég meina það, ég er opinn fyrir meiri upplýsingum þar um. En ég meðtek það samt ekki sem allsherjardóm yfir kaþólsku kirkjunni sem slíkri – henni sem yfir 1.100.000.000 manns tilheyra – þótt slíkt hafi verið gert í afkimum og í leyndum.

Til þess höfum við kaþólskir ekki lært að þekkja Krist að haga okkur með þeim hætti, treystu því.

Segðu okkur svo, hve marga einstaklinga þú hyggur kaþólsku kirkjuna eða menn á hennar vegum hafa drepið og pínt hér á landi, eftir að hún "kom aftur" upp úr miðri 19. öld, og hve mörgum einstaklingum sömu aðilar hafi hjúkrað og líknað á sjúkrahúsum hennar í Reykjavík, Hafnarfirði og Stykkishólmi.

Torfi Ólafsson

Smá-grein á ég um hann, störf hans fyrir kaþólsku kirkjuna hér á landi og sálmakveðskap hans, á öðru vefsetri, Kirkju.net, hér: Torfi Ólafsson, sálmahöfundur og velgjörðarmaður kaþólskrar kirkju.

Vanhugsað frumhlaup franskrar forsetafrúar í smokkamáli

"It used to be that European elites did not talk disparagingly about the pope in public. But now that they have embraced the amorality that is the mark of secularism, common decency has been thrown overboard." Þannig kemst forseti Catholic League, Bill Donohue, að orði um gagnrýni Cörlu Bruni á Benedikt páfa. Ummæli hans er að finna á alþjóða-fréttasíðu Catholic Online, en lítum nú á fréttina sjálfa.

Frú Sarkozy reiddist vegna þess, að páfinn dró það mjög í efa, að smokkar væru nógu árangursríkir til að stöðva AIDS-pláguna. Forsetafrúin sagði, að slík kenning hefði þau áhrif á hana, að þrátt fyrir að vera fædd og skírð kaþólsk fyndist henni hún "ákaflega veraldleg í lífi [s]ínu" (í enskri útgáfu: “in my life I feel profoundly secular”), og hún skoraði á kaþólsku kirkjuna að “þróast.”

Mbl.is-fréttin var að því leyti undarleg, að hún sagði ekkert frá því, í hverju nákvæmlega þessi gagnrýni Cörlu Bruni á páfann hefði verið fólgin. Sjálfur var ég fljótur að sjá það meginatriði í fyrrgreindri fréttaskýringu. En þegar ég fer á netið víðar, kemur fréttaflutningur Daily Telegraph fljótt upp á skjáinn, og ég get mér þess til, að það sé heimild Mbl.is, því að allan seinni hluta þeirrar greinar er þar að finna. En þessu t.d. er hins vegar sleppt úr fyrri hlutanum:

• "Mrs Bruni-Sarkozy said: "I was born Catholic, I was baptised, but in my life I feel profoundly secular.
• "I find that the controversy coming from the Pope's message – albeit distorted by the media – is very damaging.
• "In Africa it's often Church people who look after sick people. It's astonishing to see the difference between the theory and the reality.
• "I think the Church should evolve on this issue. It presents the condom as a contraceptive which, incidentally, it forbids, although it is the only existing protection," she told Femme Actuelle, the women's magazine."

Það má vel vera, að það sé þýðingarmikið, sem haft er eftir franska sagnfræðingnum André Roux, sérfræðingi í frönsku stjórnarskránni, að engin fordæmi séu fyrir því að forsetafrú Frakklands gagnrýni páfann, en ég hélt, að lesendur þyrftu samt fyrst og fremst að vita, hvað frú Sarkozy sagði, áður en þeir gripu tækifærið til að fagna orðum hennar. Eftirfarandi einfalt innlegg mitt á eftir færslu Daggar Pálsdóttur var áminning um þetta 'smáatriði sem gleymdist':

• Ertu búin að sjá sjálfa gagnrýnina? 
• Hún kemur ekki einu sinni fram í fréttinni!

Nú hefur páfinn ekki gengið neitt lengra en fulltrúar UNAIDS hjá Sameinuðu þjóðunum gerðu, þegar þeir sögðu, að smokkurinn brygðist í 10% tilfella.

Benedikt páfi hefur hirðisskyldur gagnvart kaþólsku fólki í Afríku. Yfirhirðir kirkjunnar er í þjónustu kristinnar trúar og kristins siðferðis og hefur enga heimild til að boða mönnum neitt annað 'fagnaðarerindi'. Eins og í hliðstæðu tilfelli smokkanotkunar og annarra útbreiddra getnaðarvarna, sem stuðluðu frá því á 7. áratugnum að stórfelldri aukningu kynmaka ungs fólks, sem sé að lausungarhyggju með öllum hennar afleiðingum – þ. á m. þungunum, þegar getnaðarvarnir brugðust, og fósturdeyðingum í mörgum slíkum tilvikum, auk útbreiðslu kynsjúkdóma, – þá veit páfinn sem er, að auðvelt aðgengi að smokkum (jafnvel ókeypis frá sumum hjálparstofnunum) getur leitt til hins sama: konan verður karlinum aðgengilegri, þegar kynmök eiga að heita "örugg og áhættulaus", og það getur eins átt við um unglingsstúlkur, að þær eigi þá erfiðara með að standast þrýsting um kynlíf.

En smokkar bregðast eins og fleiri mannanna verk – bæði þeir sjálfir og notkun þeirra. Lítum hér á afleiðingarnar, eins og þær voru settar fram í kaþólskri fréttasjá trúbróður míns fyrir tæpum þremur árum:

• Sérfræðingur segir að smokkar séu fölsk vörn gegn eyðni
• Sue Ellin Browder sem er dálkahöfundur um heilbrigðismál og skrifar fyrir Crisis Magazine fullyrðir að sprenginguna í útbreiðslu eyðni megi að hluta til rekja til oftrúar á notkun smokka: „Fram að þessu liggja engin haldbær rök fyrir sem leiða í ljós annað en að smokkar eigi þátt í hinni miklu útbreiðslu eyðni í Mið-Afríku.“ Hún leggur fram sannanir máli sínu til stuðnings sem sýna fram á að sprengingin í útbreiðslu eyðnifaraldursins í Afríku helst í hendur við dreifingu smokka. Hún vísar til tölfræðilegra upplýsinga frá Suður-Afríku sem leiða í ljós að smokkamagnið jókst úr 6 milljónum árið 1994 í 198 milljónir 1998 á sama tíma sem tíðni eyðnismitanna jókst um 57%.

Gagnrýnendum páfans er velkomið að vera ósammála honum. En vilji þeir rökstyðja mál sitt, ættu þeir að reyna að svara því um leið, sem hér kom fram.

Enginn, sem ekki hefur trú Benedikts páfa XVI, mun taka orð hans sem lög. Enginn trúleysingi lætur yfirbiskup kristninnar halda sér frá kynmökum, ef viljinn til þeirra er fyrir hendi. Hvatning páfa til skírlífis – tvöfalds skírlífis, í formi algers kynlífsbindindis fyrir hjónaband og í formi hjúskapartryggðar hjóna – þetta virkar aðeins fyrir þá, sem sömu trú hafa. Og skírlífi drepur engan.

Að smokkurinn sé "eina verndin [gegn HIV-smiti] sem til er," eins og hin yfirlýsingaglaða Carla Bruni hélt fram, er sú gefna, en alranga forsenda, sem gagnrýni hennar á páfann byggðist á. Brigðull smokkur getur aldrei orðið tryggari vörn gegn þungun og kynsjúkdómi heldur en skírlífi. Páfinn hafði rétt fyrir sér.

Gagnrýni Bruni einsdæmi

Með iðrun og fyrirgefningu opnast nýtt líf

Það er gleðifrétt að Mehmet Ali Agca, tyrkneski þjóðernissinninn sem reyndi að ráða Jóhannes Pál II páfa af dögum 13. maí 1981 á Péturstorginu í Róm, er nú orðinn kristinn og vill láta skírast í páfagarði. Tveimur árum eftir skotárásina fyrirgaf páfi honum, er hann heimsótti hann í fangelsið. Agca verður látinn laus úr fangelsi á næsta ári eftir að hafa afplánað dóm fyrir að hafa myrt fréttastjóra árið 1970. Hann sat í fangelsi á Ítalíu í 19 ár en var síðan framseldur til Tyrklands, eins og segir í frétt Mbl.is.

Í þessu máli sýndi Jóhannes Páll páfi fagurt fordæmi. Fyrirgefning, kærleikur og fyrirbæn leysir af mönnum fjötra haturs og óvildar.

• Sæll er sá, er afbrotin eru fyrirgefin, synd hans hulin. Sæll er sá maður, sem Drottinn tilreiknar eigi misgjörð, sá er eigi geymir svik í anda. (Sálm. 32.1–2).
• Og þegar þér eruð að biðja, þá fyrirgefið, ef yður þykir nokkuð við einhvern, til þess að faðir yðar á himnum fyrirgefi einnig yður misgjörðir yðar. Ef þér fyrirgefið ekki, mun faðir yðar á himnum ekki heldur fyrirgefa misgjörðir yðar. (Mark. 11.25–26).

Skaut páfann: Vill nú skírn í páfagarði

Eru bannfæringar þá bara ágætar í augum frjálslyndra?

Það er nýlunda hjá Morgunblaðinu, að það mæli sérstaklega með bannfæringu. Annað verður þó naumast skilið af grein sem birtist þar nú á sunnudag: 'Býsnavetur Benedikts'. Á sínum tíma voru fylgismenn Marcels Lefevre, erkibiskups í Frakklandi, bannfærðir vegna notkunar sinnar á latínu í hefðbundnum messuliðum í stað þjóðtungunnar og tryggðar sinnar við og áherzlu á samþykktir kirkjuþingsins almenna í Trent (Triente) á 16. öld (concilium Tridentinum), ólíkt 2. Vatíkanþinginu, sem boðaði ýmsa nýbreytni, en um leið margt sem byggði á fornum grunni. Nýlega aflétti Benedikt páfi þessu banni og vildi með því ná sátt milli aðila í þessu helgisiðamáli. En Morgunblaðið virðist engan veginn sátt við þetta – bannfærðir skulu þeir vera!

Málið tengist því reyndar óbeint, að einn af fjórum biskupum Lefevre-sinna lét út úr sér fáránleg orð þar sem hann afneitaði helför Gyðinga í tiltölulega fásénu sænsku viðtali (og án þess að páfinn vissi) í sama mund og Benedikt XVI lauk sinni rannsóknarvinnu með því að aflétta banninu.

Páfinn hefur sett ofan í við þennan Williamson biskup fyrir tiltækið og ætlast til þess, að hann endurskoði afstöðu sína og dragi orð sín um Gyðinga til baka, en það nægir ekki Mogganum: það á að hafa verið rangt í sjálfu sér að aflétta banninu á latínumessumönnum, mætti ætla, ella gæti afleiðingin orðið sú, að "Róm hætti að skipta hinn almenna kaþólska mann máli."

Eru bannfæringar þá bara ágætar í augum frjálslyndra? Og hvern á að bannfæra næst?

Eins og menn sjá, er þessi pistill skrifaður í svolítið léttum dúr, en þó í fullri alvöru. Ég vísa til annars smápistils um málið á Kirkjunetinu og lít þar á það frá svolítið öðru sjónarhorni: Bergmál af vindmyllubaráttu veraldarvanra blaðamanna við meinta Gyðingaandúð Rómarkirkjunnar, þ.e. út frá endurkastsáhrifum slíkra blaðamanna á skrif í mörgum fjölmiðlum á fjarlægari slóðum, t.d. hér á landi. Á ég þó eftir að botna þann pistil eða bæta við hann öðrum, þar sem fara þarf nánar í saumana á málinu.

Þjóðskáldið Matthías um þjóðhetjuna Jón Arason

Á vefsetrinu Kirkju.net birtist nú sögulegt kvæði eftir Matthías Jochumsson: Jón Arason á aftökustaðnum. Þar segir og frá framlagi hins frjálslynda séra Matthíasar til kaþólsks sálmasöngs á Íslandi. Þýddi hann heilt ljóðakver, 63 bls., úr latínu o.fl. málum. Ber það heitið Kaþólskir sálmar, kom út fyrir réttum 100 árum. En ekki hefur Matthías viljað raska ró kollega sinna í prestastétt, því að nafn hans er hvergi að finna á bókinni. Nánar um þetta hér, ásamt ljóðinu sjálfu, sem hyllir trúar- og þjóðhetjuna Jón biskup Arason. Þar er eitt versið þetta:

            Einna hrópa' eg hefnda:
            Herra, láttu spretta
            upp af okkar blóði
            allt hið sanna og rétta:
            trú og frelsið forna,
            frægð og þrek og tryggðir.
            Drekkið svo minn dreyra,
            dýru fósturbyggðir!

Hér er svo smápistill á Moggabloggi, rúmlega tveggja ára: Jón Arason vitjar okkar með ljóðin sín, og annar á Kirkjunetinu: Jón Arason biskup og ætt hans.

Úrskurðarnefnd Þjóðkirkju slöpp í siðferðisefnum?

Það er grundvallaratriði í kaþólskri kirkju frá upphafi að skíra ekki börn án vilja foreldra þeirra. Þetta var staðfastur praxís hennar á miðöldum og rökstuddur af guðfræðingum á borð við Tómas frá Aquino (d. 1274). Öðruvísi er þankagangur lúthersks prests á Akureyri (hver er maðurinn?). Barn kaþólskra foreldra skírði hann, þótt það sé utan við reglur hans eigin kirkju og m.a.s. í fullri andstöðu við vilja föðurins. 

• Faðirinn kærði til úrskurðarnefndar þjóðkirkjunnar sem taldi að prestinum hefði ekki verið óheimilt að skíra barnið. Ekki væri hægt að úrskurða skírnina marklausa eða óleyfilega. Þá var bótaskyldu hafnað og sömuleiðis því að grípa til úrræða gagnvart prestinum. – Nefndin telur að það hafi verið í þágu barnsins að skíra það til kristinnar trúar en draga verði í efa að það hafi verið því fyrir bestu að taka skírn í andstöðu við föður sinn.

Þar endaði ekki málið.

• Faðirinn áfrýjaði til áfrýjunarnefndar þjóðkirkjunnar. Nefndin telur prestinn ekki hafa breytt siðferðilega rétt. Prestinum hafi mátt vera ljóst að faðir og móðir færu með sameiginlega forsjá, barnið ætti lögheimili hjá föður sínum, að faðrinn hefði sterkar skoðanir á þjóðkirkjunni og skírn á vegum hennar, sem gætu vala talist jákvæðar og loks að móðir og dóttir tilheyrðu öðru trúfélagi. –
  

  Áfrýjunarnefndin segir hugtakið siðferðisbrot hafa mjög óljósa merkingu í lagamáli. Ganga megi að því vísu að siðferðisbrot þurfi ekki að vera refsivert brot að lögum, jafnvel ekki neins konar réttarbrot. Siðferðisbrot þurfi ekki heldur að vera svívirðilegt  að almenningsáliti.

  Nefndin hafnar kröfum föðurins um að skírnin verði úrskurðuð marklaus eða óleyfileg og vísar frá bótakröfum hans á hendur Þjóðkirkjunni.

  Áfrýjunarnefndin hafnar því, líkt og úrskurðarnefnd þjóðkirkjunnar, þeirri kröfu föðurins að grípa til aðgerða gagnvart prestinum.

Þetta er skrýtið réttarfar. Báðum nefndunum bar að veita prestinum áminningu fyrir brot á kirkjurétti og starfsskyldum sínum. Ef hann á bágt með að skilja þetta, má benda honum á hliðstætt dæmi: að lúthersk móðir sjö ára lúthersks drengs, sem á pabba hinum megin á landinu (lútherskan, en ekki hlynntan barnaskírn), fari með piltinn í kaþólska kirkju og biðji um og fái hann skírðan þar – og að úrskurðarnefnd þeirrar sömu kaþólsku kirkju kveði síðan upp þann dóm, að þetta hafi ekki verið óleyfilegt, nei, nei, heldur hafi það "verið í þágu barnsins að skíra það til kristinnar trúar."

Hver er þessi prestur, og hverjir sitja í úrskurðarnefndinni? 

Presturinn breytti ekki siðferðilega rétt

Kaþólsk lífsafstaða auðguð af kínverskri speki

Frábært er viðtalið við síungan orkuboltann Gunnar Eyjólfsson leikara í hinum ágætu 24 stundum í gær. Þar komast menn í samband við fjörugan, starfsaman anda og hugsanir hans; þar blandast saman qi-gong og kínversk speki, lífsvizka hans sjálfs og kaþólsk viðhorf, ásamt frásögnum af verkefnum hans og vinnudegi, sem er hvergi nærri lokið, þótt kominn sé yfir áttrætt.

'Við biðjum of mikið, en hlustum ekki nóg!' nefnist þetta viðtal Þorgríms Þráinssonar við Gunnar og er rétt eftir haft!

• Gunnar segist hugleiða á morgnana og kvöldin og stundum um miðjan dag ef tími gefst til. ,,Vitur maður, ábóti úr Benediktínareglunni, sagði eitt sinn: ,,Við biðjum of mikið. Við hlustum ekki nóg. Við eigum að gera okkur aðgengileg með því að sitja og hugsa í spennulausu ástandi. Um leið og hugsun leitar á hugann eigum við að segja í huganum: ,,Nei, ég er að gera mig aðgengilegan fyrir kraftinum mikla. Kínverskur qi-gong-meistari sagði: ,,Þegar hugsun leitar á hugann, líttu á hana sem lítinn fugl sem sest á gluggasylluna. Hann sér þig í gegnum rúðuna og segir þá við sjálfan sig: Hann er að hvíla hugann. Ég ætla að koma seinna. Og fuglinn flýgur burt.“"

Þetta er einnig góður hluti viðtalsins:

• – Hvenær ertu næstur Guði?
  ,,Hann lætur mig aldrei í friði. Hann er alls staðar. Ég þarf ekki að fara í kirkju til að tala við Guð. Hann bankar oft upp á. Ein mesta opinberun í trú felst í setningunni sem Kristur Maríuson sagði: ,,Sá yðar, sem syndlaus er, kasti fyrsta steininum.“ Ef einhver annar trúarleiðtogi hefur sagt eitthvað betra en þetta vildi ég gjarnan fá að heyra það.“

En þótt Gunnar þurfi ekki að fara í kirkju til að tala við Guð, þá fer hann samt í kirkju til að tala við Guð, heyra hans orð og sameinast honum í sakramentinu. 

Eitt að lokum úr þessu sama viðtali: 

• – Hugsarðu um dauðann?
  ,,Ég signi mig daglega af því að ég trúi á krossinn en það er vegna áhrifa frá ömmu minni sem sagði: ,,Gunnar minn, það fer ekkert illt í gegnum krossinn. Og mundu það.““

––Annar skammtur seinna.––

Nýjar ofsóknir gegn kristnum á Indlandi – o.fl. fróðleiksfréttir Ragnars á Kirkjunetinu

Vekja ber athygli á góðum fréttapistlum um alþjóðleg kirkju- og trúmál á Kirkju.net. Nú er því miður í fréttum (sem blöðin sinna of lítið) að bylgja ofsókna gengur gegn kristnum á Indlandi, systraheimili Kærleiksboðbera Móður Teresu var brennt í Orissa sl. fimmtudagskvöld, þegar um 700 manns vopnaðir öxum, sverðum og járnstöngum réðust á systraheimilið og kveiktu í því, en systurnar voru flúnar og sakaði því ekki. Þetta var nýjasta birtingarmynd ofbeldis gegn kristnum sem fylgdi í kjölfar vígs á róttækum leiðtoga hindúa, sem skæruliðar kommúnista hafa lýst á hendur sér, og hafa hundruð kristinna verið neydd til að afneita trúnni og játa hindúatrú, en svæsnast var þó, þegar ungur kaþólskur maður var grafinn lifandi.

Ragnar er frumkvöðull Kirkjunetsins, sem fyrst og fremst fjórir kaþólskir menn hafa skrifað á, en einnig ýmsir gestapennar aðrir úr aðskiljanlegum trúfélögum. Umræður hafa oft verið miklar á eftir pistlum þar og greinum.

Ekki hefur Ragnar verið einn um að segja fréttir af kirkjulífi og trúarefnum utan úr heimi (sem og af Íslandi), því að hinn vel upplýsti Jón Rafn Jóhannsson hefur í gegnum tíðina verið þar afar liðtækur og afkastamikill, þótt ekki birtist þar lengur hans ýtarlegu vikupistlar með slíkum fréttum; vísa ég um það efni til efnismöppu hans Erlendar fréttir, en um miklu fleira skrifar hann, fyrir og fremst andleg og uppbyggileg efni.

Sem dæmi um aðra nýlega frétt, sem ég hef aðeins séð á Kirkjunetinu, má nefna þessa: Anglíkanska kirkjan: Ræða erkibiskups Kantaraborgar í Lourdes veldur titringi. Var henni mótmælt af hópi anglíkana sem vilja halda sig við hefðir mótmælenda, eins og nánar segir frá í fréttinni.

Ragnar er vel gefinn skóla- og tölvumaður á bezta aldri, þaulvanur skrifari með ritstjórareynslu og góður verkmaður. Honum leikur fiðla í hendi, og hann unir sér við hestamennsku og gott fjölskyldulíf.

Hér hef ég aðeins drepið á sumt af nýjustu fréttaefnum Ragnars á Kirkjunetinu, en vísa mönnum að öðru leyti, um eldri fréttir og mörg önnur umfjöllunarefni hans, á þá heimasíðu hans. Hann er hins vegar einnig hér á Moggablogginu eins og fleiri. En fróðlegt er fyrir kristna lesendur að fylgjast með Kirkju.net ekkert síður en vefjunum Kirkjan.is og Trú.is, sem eru á vegum Þjóðkirkjunnar, og fleiri vefsíðum kristinna samfélaga, t.d. Gospel.is (vef Hvítasunnukirkjunnar á Íslandi) og Kristur.is (vef Íslensku Kristskirkjunnar). Um fleiri slíka vefi skrifa ég síðar.

Tenglar á nýlega fréttapistla Ragnars um ofangreindar ofsóknir:

• 25. ágúst sl.: Indland: Kaþólsk nunna brennd lifandi og prestur meiddur
• 30/8: Indland: 25.000 kaþólskum skólum lokað til að mótmæla ofbeldi
• 4/9: Indland: Ofsóknirnar gegn kristnum í Orissa fjara út (sem reyndist svo skammgóður vermir).
• 17/9: Indland: Ofbeldið gegn kristnum heldur áfram og breiðist út
• 21/9: Indland: Kristnir menn neyddir til að gerast hindúar
• 28/9: Indland: Systraheimili Kærleiksboðberanna brennt

Hér eru einnig fróðlegir pistlar nýlegir (ógrynni eldra efnis er á Kirkjunetinu):

• 10/9: Filippseyjar: Hart tekist á um frumvarp sem gengur gegn lífsgildum
• 31/8: Indland: 10 milljóna stúlknafæðinga er saknað úr fæðingartölum
• 22/8: Bandaríkin: Hæstiréttur Kaliforníu dæmir lækni til að aðstoða lesbíu við tæknifrjóvgun
• 22/8: Pakistan: Tveim stúlkum rænt og önnur þvinguð til trúskipta og giftingar
• 21/8: Fimmta pílagrímsganga Lífsverndar gengin í Reykjavík
• 1/8:  Kasper kardínáli: Sambandið við Anglíkana í hættu
• 23/7: Lög í Suður-Dakóta: Konur verði upplýstar um að þær séu að „binda enda á líf mannveru“

Samsæriskenningasmíð Dans Brown er gripin á lofti af grilluföngurum

Í rauninni kemur það manni ekki á óvart að Da Vinci-lykillinn hafi orðið rugluðum manni kveikjan að því að gera hnífaárás á kaþólskan prest í Rómaborg. Bókin spinnur upp lygavef um "falsanir" á vegum kirkjunnar um ævi Krists og um kristna kenningu, býr til samsæri gegn þeim gnostísku hugmyndum sem höfundinum er sjálfum meir að skapi. Bókin hjalar í samtóni við tízkustefnu femínista vestan Atlantshafsins um karlrembu hjá kaþólsku kirkjunni allt frá tímum postulanna og um að María Magdalena hafi í raun verið með stærsta hlutverk lærisveinanna í kristindómnum, og beinlínis er búið til – gersamlega heimildarlaust – ástarsamband hennar við Krist og meira en svo, eins og það er orðað með áberandi klaufalegum hætti í þessari netfrétt á Mbl.is:

• Fram kemur í bókinni að Jesús Kristur hafi kvænst Maríu Magdalenu og eignast með henni börn, þar með hafi orðið til konungsætt sem kirkjunnar þjónar hafi haldið leyndri í margar aldir.

Enginn objektífur blaðamaður orðar hlutina svo, þegar ljóst er, að beinlínis er rangt að segja, að þetta "komi fram" í bókinni, því að einber tilbúningur er þetta, uppspuni úr heila skáldsagnahöfundar og engin heimild fyrir þessu.

Skaðvænleg áhrif bókar þessarar hafa verið að koma í ljós frá útkomu hennar og þeirrar kvikmyndar sem eftir henni var gerð – maður rekst víða á skrif fólks, einkum á netinu, sem hefur ekki leitað í sjóði sagnfræði og Biblíufræða um upptök kristindóms og hreinleika stefnu hans gagnvart fjölgyðistrúarbrögðum, launhelgum, gnosticisma, gyðjudýrkun o.fl. af því taginu í Rómaveldi hinu forna. Hvað eftir annað heyrir maður og sér endurtekningar á þeim áburði illa upplýstra manna sem halda því fram að Konstantín keisari hafi mótað regluritasafn Nýja testamentisins – að það sjálft sé í raun miklu yngra en það er – að kaþólska kirkjan hafi nánast 'stolið' kristindómnum og umbreytt honum frá upprunalegri gerð hans. Margt af þessum áburði og álygum á sér uppruna í Da Vinci-lyklinum eða fekk þar samhljóm og farveg til að útbreiða þessar fáfræðikenningar. Og við það margt þarf enn að kljást nú, mörgum árum eftir útkomu bókarinnar, og í staðinn að fræða fólk um þá spennandi og merkilegu tíma, sem hún fjallar um, en gerir það á sinn brenglaða hátt og illkvittnislega í garð kaþólsku kirkjunnar.

Miklu alvarlegra er þó hitt, þegar maður, sem var líkllega ekki með öllum mjalla fyrir, leggst yfir þessa bók, sýgur í sig ranghugmyndir hennar, spinnur þær saman við eigin hugaróra, unz hann sjálfur er orðinn að 'Andkristi' og tekur það sem köllun sína að gera blóðugt tilræði við blásaklausan kaþólskan presti í kirkju hans. Þar sést í hnotskurn, hvernig villan í hugmyndaefnum ber í sér hættuna, rétt eins og racismi og Gyðingahatur nazismans gerði á sinn hátt.

Da Vinci-lykillinn er eins og sjúkt epli í menningarlífi okkar, elur á hatri á móður okkar kaþólsku kirkjunni og verður enn og aftur kveikjan að villuboðun, vondri hugsun og jafnvel verkum. Menn ættu að hugsa út í ábyrgð "skoðana" og hættuna sem fólgin er í því að fólk sé illa upplýst og jafnvel í því hrært með villukenningum og áróðri. Weimarlýðveldið féll vegna slíkra hugmyndablekkinga, og enn á sannleikurinn oft erfitt uppdráttar í heimi hér; má sem dæmi um það nefna, hve Rússastjórn hefur komizt létt frá alls ótækri réttlætingu sinni á innrásinni og ofbeldinu gagnvart Georgíu.

En Da Vinci-lykillinn verður alllengi minnisvarði um blekkingarsmíð rithöfundar sem féll í þá freistni að gera sér að féþúfu að ala á grillum og blekkingum um kristindóminn og höfða um leið til öfundar og óvildar veraldarhyggjumanna jafnt sem trúarblendingsfólks í garð kaþólsku kirkjunnar. Af ávöxtunum skuluð þér þekkja þá.

Hnífamaður undir áhrifum Da Vinci lykilsins