Auðræðið í Sjálfstæðisflokknum

Ég stend við öll mín orð um plútókratíið í kapphlaupi manna um sæti í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins, þótt ég gefi ekki í skyn, að viðkomandi frambjóðendur hafi minni hæfileika en peningavald!

En fátækt fólk í flokknum hefur ekki efni á þessu bruðli! Og það er auðræði!

Ég bendi á frétt á bls. 2 í Fréttablaðinu í fyrradag: 'Eyddu minnst tólf milljónum árið 2005', þar sem aðeins er átt við eyðslu þriggja af þeim borgarfulltrúum Sjálfstæðisflokksins, sem buðu sig fram aftur nú. Þar kemur fram, að Þorbjörg Helga Vigfúsdóttir eyddi 3,6 milljónum í síðasta prófkjöri, Júlíus Vífill Ingvarsson fekk 4 millj. í styrki, en Kjartan Magnússon 4,4 milljónir. Þar að auki eyddi Gísli Marteinn Baldursson 10,3 milljónum vegna þessa sama prófkjörs 2005 (vegna kosninga 2006), Hanna Birna 3,9 milljónum, Jórunn Frímannsdóttir 4,2 millj. (þar af 2,2 úr eigin vasa), en Marta Guðjónsdóttir 380.000 krónum. (Uppl. vantar frá Áslaugu Friðriksdóttur, Ragnari Sæ Ragnarssyni og Vilhjálmi Þ. Vilhjálmssyni.)

Alls eru þetta 28.780.000 krónur hjá 7 manns (= fín, skuldlaus íbúð!) eða 4.111.000 kr. að meðaltali á hvert þeirra.

Vill Sjálfstæðisflokkurinn hafa þetta svona áfram? Auðræðið, á ég við!

Hve miklum fjármunum ætli frambjóðendurnir átján hafi sóað að þessu sinni? Eða er þetta fjárfesting í áhrifum og aðstöðu og verulegum launum? Er það þess vegna sem laun borgarfulltrúa hafa hækkað jafn-gríðarlega í raungildi á síðari árum og raun ber vitni? Eru þá borgarbúar í reynd látnir fjármagna prófkjörs- og kosningabaráttu frambjóðenda? Ef ekki, eru þá hagsmunaþenkjandi styrktaraðilar að fjárfesta í vinveittum "fulltrúum fjöldans"?

Öflugt þríeyki í forystu D-lista í Reykjavík

Sjálfstæðisflokkurinn teflir fram öflugu þríeyki í forystu síns borgarstjórnarflokks í komandi kosningum. Júlíus Vífill Ingvarsson hreppir 2. sætið, verður nú borgarstjóralegri með hverjum deginum sem líður, en málefnastarf Kjartans Magnússonar skilar honum líka langt áleiðis. Hanna Birna fær trausta 84% kosningu sem borgarstjóraefnið á ný, en hér verður þó engu spáð um úrslit kosninganna. Jón Gnarr er í drottingarviðtali í Sunnudags-Mogganum (Okkur er hótað með martröðum), býður fram með sér þekkta spaugara og skúespilara og spurning hvort þeir sópi til sín atkvæðum!

Hrap Jórunnar Frímannsdóttur niður í 8. sæti vekur athygli – og ugg hennar, enda er það ekki lengur svo, að Sjálfstæðisflokkurinn eigi auðvelt færi með að ná hreinum meirihluta, a.m.k. ekki með Jón Gnarr í þessari baráttu!

Áslaug María Friðriksdóttir Sophussonar hefur uppskorið eftir sinni desperat auglýsingamennsku (7. sætið), en það verður því miður að segjast, að auðveldið (plútókratíið) hefur hér sín drjúgu áhrif á úrslitin.

Gísli Marteinn má vel við una að ná 5. sæti, væri það ekki fyrir þá staðreynd að Þorbjörg Helga skauzt upp fyrir hann – vel auglýst, en með hæpna málefnaskrá.

Hildur Sverrisdóttir lögfræðingur, fyrrum vinstri kona, lenti í 9. sæti, ofar en Marta Guðjónsdóttir í því tíunda.

Spútnik dagsins er sennilega Geir Sveinsson – glænýr í borgarstjórnarpólitík, en ekki á vellinum! Glæsilegt að ná 6. sætinu, þar nýtur hann sinna vinsælda, a.m.k. varð ég ekki var við, að hann eyddi formúu í fyrirtækið!

Röð efstu manna óbreytt

Femínistahópur skráir sig í alla flokka til að hafa áhrif á framboðslista þeirra!

Þetta upplýsti Steinunn Valdís Óskarsdóttir í þættinum Vikulokunum á Rás 1 í dag, um leið og hún gagnrýndi þetta. Annar ágalli prófkjörsbaráttunnar hefur einnig sýnt sig í miklum fjáraustri í auglýsingar, einkum síðustu vikuna.

Forval virðist heiðarlegri aðferð flokka til að velja sér frambjóðendur, og það er tíðkað hjá Vinstri grænum, með áherzlu á fundarhöld til kynningar á málstað frambjóðenda og síðan vali flokksmanna á frambjóðendum.

Það verður að segjast, að þótt verið hafi almennur kynningarfundur frambjóðenda Sjálfstæðisflokksins, þá höfðar auglýsingamennskan til miklu stærri hóps og gerir það í krafti peningavalds, sem greinilega gyllir hlutina umfram efni og ástæður í sumum tilvikum, fremur en með raunverulegri kynningu frambjóðenda, stefnumála þeirra og hugsjóna, frammistöðu á sviði félags-, menningar-, atvinnumála o.s.frv.

Sóknarlota femínista í öllum flokkum er dæmi um ómálefnaleg og raunar ómerkileg vinnubrögð; menn kjósa ekki nema einn flokk í kosningum og ættu ekki að hafa vald til að ákveða frambjóðendalista flokka sem þeir aðhyllast ekki. Þessi aðferð femínistanna felur ekki aðeins í sér tækifæri þeirra til að styðja konur til valda á öllum listum, heldur einnig að velja t.d. vinstri- og ofurfrjálshyggjuvæng Sjálfstæðismanna á lista þess flokks.

Eitt dæmið um róttæka ofurfrjálshyggju í félagslegum efnum í þeim flokki er Þorbjörg Helga Vigfúsdóttir, sem barðist af hörku gegn vægri tillögu á landsfundi flokksins um að lögð yrði áherzla á fræðslu um hina ófæddu fyrir þungaðar konur og foreldra sem vænta barns. Sú stefna hefði einhvern tímann þótt í góðu samræmi við þá varðveizlustefnu (conservativisma) og þær kristnu rætur, sem stóðu að flokknum fyrir miðja 20. öld og eitthvað fram á seinni hlutann, en nú er þessi unga og róttæka kona að reyna að koma sér með miklum peningaaustri í 2. sæti á borgarstjórnarlista Sjálfstæðisflokksins!

Prófkjör farið vel af stað